باده رادرباده مستان مجو

عشق هم درخودداردنوش

توبرس درحدآن خودفروش

تا بدانی سّرچه باشداین نوقوش

ما رندیم خوانیم هر قصه را

تافلک چرخی زنددانیم چرا

بااینکه می دانیم سّرها

بازدرزندانیم دراین سرا

غذای روح مراشادیست

غذای جسم چون کاهیست

که اندک درمن جاریست

رود بیرون زمن راهیست

هرکسی آمد ازاوقصه گفت

اوهنوزم درخود مرده بود

بااینکه خداوند گفته بود

هرکسی بامن بماندزنده بود