گنج عریان · بخش ۳۹۵ از ۵۱۰
سپاس وشکرم برتوست همیشه
تورادوست دارم تاعمق ریشه
همه جان ودلم درتوست بیشه
رسان من رابه خوددوری نمیشه
نزدیک هست عاشقان آید شاه
تو چه داری درتوشه بهرراه
بی خبرهستی هنوز داری گناه
یازخود بیرون کردی آن تباه
خوش بحال انسانهای خدا
بااوهستند همیشه چشم براه
دل ندادند دردیده این سرا
عاشق بودن دورکردن گناه
هرچه دردیده تورادارد شاد
ازخداوند نیست کلام آوربیاد
دورکن ازخود توراآرد نماد
خودپرستان مرده اند درفکرباد