گنج عریان · بخش ۳۹۴ از ۵۱۰
بر خودآئیم ازخداافتاده ایم
شهوت جان رادرخود برده ایم
برهمه گوئیم بینید فاتحه ایم
لیک عزیزان ازخدابازنده ایم
من هنوزم ناقوسی بیصدا
می کشم بردوش صلیب تورا
تارسد روزی توخوانی مرا
برملا گردد اسراربقا
دورم ازاین روزگار
درمن نیست آن نابکار
روح خداهست درمن قرار
شادم ازاین عشق نگار
انتخاب توشد دورم ازگناه
باتو من آرامشی دارم خدا
ورنه من گرگی بودم این سرا
درتومن انسان شدم بهربقا