| تهران --°
20px
گنج عریان · بخش ۳۴ از ۵۱۰

34

هرکی دلش باتو باشه

دلش پرازامید میشه

با خونت سپید میشه

با روحت آتش میکشه

تو پرازلطافتی

وقتی با روح آمدی

مست شدیم بغایتی

ازتوداریم آیتی

به فیضت ما گشتیم رهائی

تومیدانی که بودیم درسیاهی

چو فهمیدیم توبرما خدائی

نهادیم دل برخدمت گواهی

تمام دل خوشیم اینه

تورو درخود می بینه

دلم باتو میشینه

با روحت دُر می چینه