گنج عریان · بخش ۲۹۷ از ۵۱۰
درشوق توست جان ودلم
ازروح فرمان می برم
برگو به من تاج سرم
شکر تو دارم مهترم
درمن نبود آوازشب
روز مراکردی رطب
شیرین جانم شد چوتب
آواز عشقم درنسب
درخود اگر آواره ام
مسکین وبیچاره ام
دل رابه او نسپرده ام
درخود همیشه پاره ام
توبامنی یاخود براه
ازمن بخوا چاره را
یک دل شوبامن بیا
تابرکنم این فتنه ها