گنج عریان · بخش ۲۸۳ از ۵۱۰
زندگی بی اونباشد درراه
ما چراآمدیم دراین سرا
بیهوده بگذریم ازاین بقا
لحظه ای ازخود گذرکن این نما
آنکه داردازخداوند نشان
میدهد بامحبت قلب وجان
چون آموخت ازخداوند زمان
دادن بهتر هست درخود نمان
دوست آنست بگیرددست دوست
درخداوندیم اگردل مال اوست
بگذریم ازخود بدانیم قدردوست
چون خداوندم جان دادبهردوست
لذّت دنیا افیعون هست تمام
بااوهستی دراوهست کلام
هرچه می بینی دورکن ازلگام
چون تورامی افکندصیاد به دام