ای خداوند پناه ما بودی
توازاوّل بی انتها بودی
توکه دانی سرشت انسان را
که به خاک میسپارداین جان را
هرهزارسال درتویک روزاست
زندگی خواب نیمروزاست
همچوصبح چون شکُفته شود
عصر چون بنگری مرده بُود
چون غضب کنی نماندروز
زیرخشم تومیشودهرسوز
هرخطامان دردیده توست
درگناه هستیم پنهان زتونیست
خشم توکوتاه کرده عمرمان
بی سبب فریادآریم برزمان
ما نمی دانیم معیارت چه بود
یادده برماکه آریم هرچه بود
ای خدایم تابه کی خشمگین شوی
برگرددازخشمت ای نوید
پُرکن ازرحمتت هرروزما
تاکه ماشادان باشیم ای خدا
روزهایی که درخشم توبود
شاد گردان برگردیم هرچه زود
تاببینند کاراعجازتورا
قدرتی بیحدازرازتورا
رحمت ولطف توشددرمانصیب
توبده برمابرکتی عجیب