ای خدایم توگیری انتقام
خشم خودراآشکارکن تمام
داوری ای خالقم درهرزمان
برخیزنابودکن مستکبران
تابکی پیروزشونداین کافران
چون گستاخی کنندبرخوشدلان
می برندازبین این قوم تورا
می کُشنداین بیگناهان رابرا
این گناهکاران می خندندچنان
پس کجا هست آن خداتان این زمان
تابکی نادانید ای قوممان
کی بسرعقل آوریددرکارتان
آن خدایی که برماداده گوش
خود نمی خواهد نمیگیردگوش
یاکه چشمی بهردیدن داده است
خود نمی بیندپرازظلم هست کوش
اومجازات می کندهرقوم را
بی خبر ازتوشده دراین سرا
اوکه می آموزد برمردمان
خودنمیداندچه هست فکرشان
پوچ می اندیشید درهرزمان
غافلیدازکاراودراین جهان
خوش بحال آنکه تنبیه میشود
ازتو می آموزد آن میشود
ازبلا دورهست اودرهرزمان
می زنداونابکاران رابدان
ترک نمیگویداوازقوم خویش
او بیاد آورد فریاد خویش
داوری اجراشودمثل پیش
رستکاران میشونددورازنیش
کیست بامن برخیزدزجا
برکِند ریشهٔ این ظالما
تومددکارم بودی هرزمان
تاکه فریادزدم میلغزم ازبدان
توفریادم رسیدی آن زمان
دلشکسته بودم ازجورزمان
تومرامرحم شدی اززانیان
داوران اندیشه شان نیست مرحمی
ظلم بیحد می کننددرهردمی
می کُشندراستکارا ن رابرا
لیک توهستی صخرمان دراین سرا
درپناه توهستیم ای خدا
این شریران رابده تو سزا
می کِنی توریشهٔ این ظلم را
چون توهستی خداوندما
تونابود میکُنی هرشررا